Dag 16, 3 augustus, Kuching

Juist, 2 toffe parken in de buurt, 0 manieren om er te komen.

De een gaat geen bus of iets anders naartoe. De ander een bus en boot (maar door het tij kan de boot allen s’ochtend varen waardoor als je er dan eenmaal bent je niet meer weg kan…..)

Uitstekende kans dus op een brommer te huren!

We hadden bij de tourist info al gevraagd of dat kon. Ja het kan, maar de verhuurtentjes hebben geen licenties… maar dat maakte ons niet uit. Even zoeken en 60RM (15 euro) later en we hebben 2 130CC brommers. Goed, die snappen we nog uit Vietnam. Dit keer is het verkeer echter… nouja, er is dit keer wel verkeer. Chaotisch verkeer dat ook nog eens voor wat extra spanning links rijdt. Vol moed storten we ons op de rijstroken en na een paar minuten hebben we al snel door dat het allemaal wel mee valt.

Als je met iedereen mee rijdt gaat alles een stuk rustiger dan als je er naar kijkt vanaf de zijlijnen. Rechts links rechts op de gok, hoera, per ongeluk goed uitgekomen. Weg de stad uit en daarmee ook gelijk weg van al het andere verkeer. Het zou een kilometer of 15 rijden moeten zijn, maar we hebben al eerder geleerd dat kaarten, afstanden en tijden hier aanzienlijk anders kunnen uitpakken dan te verwachten. De kaart die wij hebben geeft dan ook netjes aan dat hij “ Not to scale “ is.

Geweldige weggetjes door stukken waar we heel raar aan worden gekeken. Blanke mensen snappen ze hier nog wel, maar blanken op brommers is toch nieuw. In een keer goed gereden! Bij het park aangekomen brommers gestald, entrée betaald en uitleg gekregen om vervolgens de jungle van borneo in te rennen. Al snel hebben we iets door – dit gaat stukken zwaarder dan Taman Negera of Penang. Of het hier nou 5 graden warmer is, of 5 procent vochtiger, of beidde, geen idée, maar waar het vaste land nog uit te houden was is dit wel erg heet. Goed, we ploeteren verder… stuk(je) van zo’n 4 km gelopen en toen was het water al goed over de helft op. Terug naar de park ingang en weer op brommers gestapt, op zoek naar verkoelende lucht.

Het was inmiddels een uur of twee, veel te vroeg om terug te gaan. Weg naar links gepakt (waar naar rechts terug naar Kuching was) en gewoon gereden tot het ophield (lees; een veerpont waarvan we tamelijk zeker waren dat als we over staken we nooit meer terug kwamen). Leuke route terug gezocht naar de stad en al met al een kilometer of 110 afgelegd. Fantastisch! Tussendoor een hevige regenbui waardoor we zjin gaan schuilen in en bushokje (samen met een stuk of 7 lokale mensen, waarvan eentje redelijk engels sprak en we een heel leuk gesprek over van alles en nog wat hebben gehad (cultuur, originele inwoners van Borneo, de stad, Nederland, het weer, hoe verbaasd hij was dat er westerlingen op een brommer zaten, etc)).

Mooie ervaring om koekjes uit de delen aan een groep mensen die je eerst raar aankijken om vervolgens toch heel blij een koekje te verorberen.

‘s Avonds lekker gegeten bij een wat meer westerse tent (de magen en/of darmen hadden het even moeilijk met lokaal eten) en een biertje gedronken (wat je in dit land moet doen als het kan, want het kan niet altijd!).